18.12.2010

Vandaag is om 11:40 op 13 jarige leeftijd onze allerliefste Amerikaanse Cocker Spaniel “Pepper” overleden. Haar hele leventje is ze met ons mee naar kantoor gegaan. Iedereen die wel eens op het kantoor in Rotterdam is geweest heeft kennis gemaakt met deze lieve schat. Daarom stellen we u via onze website op de hoogte van deze trieste gebeurtenis.

In 1997 hadden wij het makelaarskantoor op de Straatweg. Daar was ze altijd duidelijk aanwezig omdat ze vanuit de winkelpui op straat kon uitkijken. Alle klanten werden door haar warm en enthousiast verwelkomd. Immens nieuwsgierig of er wellicht te spelen was ging ze achter de bezoekers aan. In 1999 hebben twee witte hondjes van een buurvrouw haar een keer in haar lange oren gebeten. Die konden na dit voorval, als ze voorbij kwamen lopen, op een flink geblaf rekenen. Dat was nogal bijzonder want ze blafte feitelijk nooit.

In 2001 gingen we naar de locatie aan de Provenierssingel. Daar was helaas geen uitzicht op de straat meer, maar wel genoeg mensen om even aandacht op te eisen. Door de ligging aan de groene singel kon ze vaker naar buiten. Ook voor ons nimmer een straf omdat de singel er altijd mooi uitziet en heerlijk is om te wandelen. Op kantoor heeft ze vele uurtjes liggen slapen onder een plantenbak met pauwenveren en had ze goed zicht op iedereen die binnenkwam.

Een minder goede eigenschap was dat ze een notoire dievegge was. Die soort rashondjes staan bekend om hun eetlust en zijn in staat om zichzelf dood te eten. Klanten kregen van ons altijd het advies op hun tas te letten als deze op de grond werd geplaatst. Op slinkse en geluidloze wijze wist ze diverse klanten hun lunch afhandig te maken. Deze mensen waren net als wij telkens weer verbaasd over haar geraffineerdheid. Toch was het telkens weer een reden om hard te lachen omdat ze dan met die treurige ogen stond te kijken alsof ze vreselijk misdrijf had begaan. Nee, achterlijk was ze niet. Ze wist verdomd goed wat wel en niet mocht. De bezoekers namen gelukkig genoegen met een geldelijke vergoeding om een nieuwe lunch te kopen.

Haar gezondheid is altijd een probleem geweest. Ze heeft een aantal zware operaties moeten ondergaan maar kwam er telkens weer bovenop. De laatste paar jaar was ze doof en de afgelopen 2 maanden werd ze ook nog eens blind. Haar enthousiasme werd er niet minder. Altijd is ze blijven kwispelen en schooieren. Een week geleden wilde ze echter nauwelijks meer eten en dronk ze nogal veel. Nader onderzoek wees uit dat ze problemen had met haar nieren, lever en een ontstoken alvleesklier. Dat deed alle alarmbellen afgaan en werd ze met spoed naar een dierenhospitaal in Amsterdam gebracht. Vrijdagochtend werden we gebeld dat ze er niet op vooruit ging. Daarom hebben we haar gisteren opgehaald en moesten we vanochtend de hartverscheurende stap nemen om haar te laten inslapen. Haar welzijn heeft altijd onze prioriteit gehad en we zouden niet willen dat ze onnodig zou moeten lijden.

De goedheid en het levensgeluk in het beestje zullen we niet snel vergeten. Op kantoor zullen we haar gezellige aanwezigheid met node missen.
Voor een ieder die haar nog een keer willen terugzien hebben we een fotoalbum gemaakt wat u kunt zien op: http://www.mijnalbum.nl/Album=MGKJPZSH  

Lieve Pepper, we gaan je vreselijk missen!!